یاد

 صدایی که  نقش مرا می نمود  

 صدای  تو بود

  می گفتی و نمی دیدی  

      قطره هایی که تلخ  می چشیدم  

 از هراس چنان تصور  

به تصویر آینه ی  دل نگریستم   

تا ببینم  و  بدانم   کیستم 

غرق شد  نگاهم    

 در  دو چشم  پر  آب

 که  گویی از وحشت   کابوس

  پریده    از خواب 

     بهت زد ه ماند  تمام روز

 تمام شب  به چشم  تصویر آینه نگریست

 ندانست  و نمی داند  هنوز

 نقشی  چنین ناجوانمردانه اثر دست توست

  با رد پای   دیگریست

کاش نخوانی

 خدا کند تا هرگز نبینی و ندانی  

سوز  سوخته دلی 

که سوخت در آتش  کشتزار بی حاصلی  !