هنوز کوچک  بود پرنده

  نه معنای دام می دانست  نه  آشیانه

  نیازش  فقط سر پناه  بود و  مشتی دانه

  پر زد   طاقت پرواز ش نبود  ، جست 

 سر سنگی نشست 

ندانست  چه بر سرش گذشت   

 با نگاه  جستجو گر به دور پر نگریست

غیر ساقه های سبز نازک لرزان ، هیچ ندید

 ناچار !به آن ها  دل بست 

  و  در هراس تنهایی خود آنقدر گریست

تا  زیر تیغ آفتاب 

مثل کودک  خسته رفت به  خواب

در خواب و رویا دید

که از  آن ساقه های سبز نازک  لرزان  ، 

 خوشه ها از دانه  روییده در بیابان 

ندانست کی در خواب بود

  و تا چه زمان خوابید

 به هوای خوش رویا چشم بسته پرید

 آرام  سر شاخه ای نشست

ناگهان   در دلش خاری شکست

چشم گشود

باورش نبود

ساقه های  سبز نازک  لرزان

همه خار شده بود در بیابان

 درد در رگ هایش  پیچید  

قطره ای سرخ چکید