یاد

هرگاه که از اندوه دلتنگ و  لبریزم  

بند از پای دل باز می کنم  

 همپرواز خیال  می شوم

به اوج قله ها ی  دور پرواز می کنم  

می روم  به روزهای زمستانی و  سرد  

زمانی که به سرمای دی  حواسم نبود 

روزهایی که با گرمی نفس تو

   از  هوای  یخ بسته   هراسم نبود 

 یاد  می آری !  با اعجاز عشق

   ضخره ها راچگونه یک نفس می دویدم  

   دنیایم  همه آینه ی چشم تو بود  !

و همه زیبایی ها رادر  آن  می دیدم !

می روم تا آن زمان

که با  همه ی دل ، با تمامی جان

  به نگاهی با عشق تو گره خوردم

 یاد  داری ! با دیدن عشق

چگونه رنگ باختم ، چگونه لرزیدم!

 چگونه   پریشانی هایم را

به سادگی گیسو به دست باد سپردم

  پرواز می کنم  به آن دم  

که باران  آهسته و  نم نم

 از گونه های  تبدار و داغم

گل  بوسه می ربود

 غم می گریخت از دل

که  سرشار عشق و

 دستانم در دست تو بود   

کاش بدانی  

 باهمه دل و تمامی  جانم

هنوز همانم

کاش  ! بتوانم  که بدانم ،

هنوز همانی   !